Wstęp. W ostatnich latach coraz częściej rozpoznajemy autyzm u dzieci. Może to wynikać z większego zainteresowania tym problemem oraz z rosnącej świadomości, a także z faktu dysponowania trafniejszymi metodami diagnostycznymi.

Cel. Celem pracy było przedstawienie obrazu klinicznego autyzmu u chłopca od urodzenia do momentu postawienia ostatecznego rozpoznania oraz przybliżenie problematyki zaburzeń ze spektrum autyzmu.

Materiał i metody. W pracy przedstawiono przypadek chłopca, u którego w wieku 16 miesięcy rozpoznano autyzm.

Wyniki i wnioski. Pierwsze odbiegające od typowych dla wieku objawy u chłopca zaobserwowano w 10. miesiącu życia, wcześniej nie stwierdzano zaburzeń w rozwoju psychomotorycznym dziecka. W trakcie badania lekarskiego dziecko reagowało płaczem i krzykiem, nie nawiązywało kontaktu wzrokowego. Zaobserwowano także, że chłopiec skupiał swoją uwagę tylko na trzymanej w ręku zabawce, na głośne dźwięki reagował krzykiem. Nie obserwowano rozwoju mowy. Rozwój motoryczny chłopca był prawidłowy dla wieku. W wieku 12 miesięcy chłopca skierowano na konsultację specjalistyczną, a w wieku 16 miesięcy postawiono rozpoznanie zaburzeń autystycznych. W terapię chłopca zaangażowani są obecnie zarówno bliscy, jak i zespół specjalistów. Świadomość rodziców oraz wiedza pracowników służby zdrowia, szczególnie lekarza pierwszego kontaktu i pielęgniarki pediatrycznej, wydają się mieć kluczowe znaczenie dla wczesnego rozpoznawania zaburzeń autystycznych.

Problemy Pielęgniarstwa 2014; 22 (1): 119–122