Cel

Schizofrenia katatoniczna to rzadka odmiana schizofrenii charakteryzująca się występowaniem stanów pobudzenia, osłupienia na tle ograniczonego kontaktu z otoczeniem. W obrazie choroby pojawiają się parakinezy katatoniczne (katalepsja, automatyczna uległość, objawy „echa”, negatywizmy). Ze względu na często dominujące w przebiegu choroby znaczne trudności w nawiązaniu kontaktu z pacjentem, osłupienie, negatywizm i brak współpracy możliwości farmakoterapii są zwykle ograniczone, dlatego często metodą ratującą życie staje się terapia elektrowstrząsowa (EW). Celem pracy było przedstawienie trudności związanych z leczeniem pacjenta z rozpoznaniem schizofrenii katatonicznej przy użyciu EW oraz zwrócenie uwagi na konieczność podejmowania decyzji o tego typu terapii na możliwie wczesnym etapie choroby.

Opis przypadku

Pacjent, leczony z powodu przewlekłego procesu schizofrenicznego, po przebytym złośliwym zespole neuroleptycznym został poddany terapii EW z powodu pojawienia się w obrazie choroby objawów katatonicznych oraz trwających ponad 2 miesiące trudności w przyjmowaniu pokarmów i płynów. Przebieg choroby był ciężki, powikłany zachłystowym zapaleniem płuc oraz zapaleniem wyrostka robaczkowego, który usunięto chirurgicznie w czasie prowadzonej terapii EW. Przeprowadzono 18 zabiegów, końcowe zabiegi wymagały stosowania wysokich dawek ładunku elektrycznego (1152 mC). Terapia przyniosła znaczną poprawę w zakresie objawów katatonicznych, chory ponownie zaczął poruszać się samodzielnie i przyjmować pokarmy. Natomiast pojawiły się objawy upośledzenia funkcji poznawczych, pozostały bez poprawy utrwalone treści urojeniowe oraz objawy negatywne schizofrenii, które uniemożliwiają obecnie samodzielne funkcjonowanie pacjenta.

Komentarz

Schizofrenia katatoniczna nadal stanowi duże wyzwanie terapeutyczne. Stosowane leczenie farmakologiczne jest często nieskuteczne, dlatego metodą ratującą życie nadal pozostają elektrowstrząsy.