W pracy przedstawiono zagadnienia związane z prowadzeniem sedacji paliatywnej w leczeniu bólu u chorych w końcowych stadiach nieuleczalnych chorób, znajdujących się pod opieką oddziałów medycyny paliatywnej i hospicjów stacjonarnych w Polsce – stan na rok 2010. Termin sedacji paliatywnej odnosi się do postępowania, które pozwala celowo w sposób kontrolowany farmakologicznie wyłączyć świadomość chorego umierającego, u którego w żaden inny sposób nie udaje się opanować dręczącego go cierpienia. W polskiej literaturze medycznej brakuje doniesień na temat stosowania sedacji paliatywnej w leczeniu bólu do roku 2010. W dokonanym przeglądzie polskiej literatury w dziedzinie medycyny paliatywnej nie znaleziono też danych o inwentaryzacji i statystyce stosowania sedacji paliatywnej w terapii pacjentów w stanie terminalnym. W niniejszej pracy podjęto próbę oceny stosowania sedacji w leczeniu paliatywnym bólu w hospicjach i oddziałach medycyny paliatywnej w Polsce na podstawie przeprowadzonej ankiety. Ankieta w formie pytań została skierowana do ośrodków stacjonarnych zajmujących się opieką paliatywną. Dokonane studia literaturowe i przeprowadzone badanie wykazały, że sedacja paliatywna w Polsce jest metodą znaną, ale stosunkowo mało rozpowszechnioną, stosowaną głównie w większych miastach, a jej ocena pozostaje niejednorodna zarówno wśród specjalistów medycyny paliatywnej, jak i wśród pacjentów i ich rodzin. Nie zawsze pozyskiwana jest świadoma zgoda pacjenta i/lub rodziny na taką formę terapii. Istnieje potrzeba opracowania, dla warunków Polski, zunifikowanych standardów wdrażania sedacji paliatywnej.