Wstęp: Uśmierzanie bólu pooperacyjnego jest zasadniczym działaniem terapeutycznym w okresie pooperacyjnym.

Cel pracy: Ocena bólu pooperacyjnego u pacjentów.

Materiał i metody: Badanie przeprowadzono w grupie 100 pacjentów w 3. dobie pooperacyjnej. Wykorzystano autorski kwestionariusz ankietowy oraz skalę opisową, wzrokowo-analogową oceny bólu i Kwestionariusz przekonań na temat kontroli bólu.

Wyniki: U 99% osób po operacji ból dotyczył rany pooperacyjnej. Jego intensywność 36% badanych określało jako pobolewanie, 31% spodziewało się silniejszego bólu, a 30% słabszego. W skali VAS (visual analogue scale) średnia nasilenia najsilniejszego bólu w ciągu ostatnich 24 godzin wynosiła 5,51 ±2,7, a najsłabszego 3,02 ±2,4. W skali opisowej najczęściej najsilniejszy ból oceniano jako średni, a najsłabszy jako bardzo mały. Wartości kontrolowania bólu poprzez czynniki wewnętrzne w grupie mężczyzn wynosiły 3,0 ±1,54, u kobiet 3,0 ±1,59; przez wpływ lekarzy – u mężczyzn 4,0 ±1,42, u kobiet 4,0 ±1,24, a przez przypadkowe zdarzenia – u mężczyzn 4,0 ±1,59, a w grupie kobiet 4,0 ±1,68. W obu grupach w zakresie kontroli bólu dominował typ niezróżnicowany silny.

Wnioski: Poziom zadowolenia respondentów z uśmierzania bólu pooperacyjnego był wysoki i prawie wszyscy uważali, że zastosowane leki przeciwbólowe były skuteczne. Najwięcej osób najsilniejszy ból odczuwany po 24 godzinach od zabiegu chirurgicznego oceniało na 8 pkt w skali VAS, a w skali opisowej – jako nasilenie średnie, a najsłabszy ból na 2 pkt w skali VAS i w skali opisowej jako nasilenie bardzo małe. W kontroli bólu zarówno kobiety, jak i mężczyźni należeli do typu niezróżnicowanego silnego, przypisując podobną wagę wpływowi lekarzy i opieki medycznej oraz przypadkowym zdarzeniom, a najmniejszą własnym możliwościom walki z bólem.