Artykuł porusza istotne zagadnienia związane z farmakoterapią osób ze współistniejącymi diagnozami: niewydolności serca (NS) i przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). Omówione tu praktyczne wskazówki dotyczą przede wszystkim stosowania β-blokerów. Nieselektywne β-blokery obniżają FEV1, a obawy związane ze stosowaniem kardioselektywnych β-blokerów są nieuzasadnione: retrospektywne obserwacje wskazują na efekt neutralny, a nawet pozytywny, czyli zmniejszanie częstości dekompensacji POChP. β-blokery mogą zapobiegać działaniu arytmogennemu i incydentom niedokrwiennym podczas intensyfikacji leczenia wziewnymi β2-agonistami. Najwyższą kardioselektywność wykazuje nebiwolol. Istnieje przekonanie, że przy stosowaniu długo działających wziewnych β2-mimetyków i cholinolityków częściej występują arytmie nadkomorowe i komorowe. Należy zwrócić uwagę, że zaburzenia rytmu

są związane z błędnym stosowaniem teofiliny, zatorowością płucną, hipokaliemią, hipomagnezemią, hipoksemią, przewlekłą chorobą nerek i samym zaostrzeniem POChP. Wciąż zbyt rzadko zalecany jest magnez (cytrynian magnezu) – lek wskazany zarówno z przyczyn kardiologicznych, jak i pulmonologicznych.