Cel pracy: Dotychczasowe badania zwracają uwagę na fakt, że niewielu pacjentów w starszym wieku uczestniczy w rehabilitacji ambulatoryjnej po zawale serca. Celem pracy była ocena skuteczności ambulatoryjnej rehabilitacji kardiologicznej starszych i młodszych pacjentów po przebytym zawale mięśnia sercowego.

Materiał i metody: Badaniem objęto 34 mężczyzn hospitalizowanych z rozpoznaniem świeżego zawału serca, których kolejno kwalifikowano do rehabilitacji poszpitalnej. Chorych podzielono na dwie grupy wiekowe: przed ukończeniem (n = 17) i po ukończeniu 65. roku życia (n = 17), za kryterium przyjmując ustawowy wiek zakończenia aktywności zawodowej. Przed rehabilitacją ambulatoryjną i po niej (po 3 miesiącach treningu obejmującego 24 sesje treningowe) wykonano badanie echokardiograficzne serca w celu określenia frakcji wyrzutowej oraz próbę wysiłkową dla oceny tolerancji wysiłku (wynik w jednostkach MET) i odczucia obciążenia wysiłkiem w skali Borga, a także obliczono wskaźnik masy ciała (body mass index – BMI).

Wyniki: Po rehabilitacji stwierdzono istotną poprawę wydolności fizycznej (p < 0,05) i frakcji wyrzutowej (p < 0,05) w grupie pacjentów po 65. roku życia, natomiast w grupie młodszych pacjentów poprawę zaobserwowano jedynie w zakresie wydolności fizycznej (p < 0,05). Nie zanotowano istotnej zmiany poziomu odczuwanego obciążenia wysiłkiem podczas próby wysiłkowej i wskaźnika BMI w obu grupach.

Wnioski: Dzięki zastosowanemu ambulatoryjnemu programowi rehabilitacji pozawałowej uzyskano poprawę czynnościową serca i wydolności fizycznej w obu grupach chorych. Program ten powinien być szczególnie zalecany w leczeniu i profilaktyce u starszych pacjentów.