Jednym z fundamentalnych praw pacjenta jest uprawnienie do uzyskania informacji medycznej, która następnie warunkuje możliwość świadomego podejmowania przez chorego decyzji terapeutycznych. Problematyce tej poświęcono w prawie polskim wiele regulacji, uzupełnionych następnie normami etyczno-deontologicznymi. Aby jednak pacjent mógł zająć stanowisko w kwestii swojego leczenia, nie tylko powinien uzyskać rzetelne i kompletne wiadomości, ale też przekaz powinien być dla niego zrozumiały. W artykule przedstawiono teoretyczne modele udzielania informacji, tj. zorientowany na racjonalnego lekarza, pacjenta oraz subiektywistyczny, ze wskazaniem formuły preferowanej w orzecznictwie sądowym. Omówiono też, w jaki sposób rozumiane jest w prawie medycznym pojęcie „przystępnej informacji”, uwzględniające w szczególności dostosowanie używanej terminologii do indywidualnych możliwości percepcyjnych chorego. Podkreślono konieczność unikania fachowego nazewnictwa i skrótów medycznych, które mogą być niejasne dla pacjenta. Wyjaśniono także, czy dopuszczalne jest zastępowanie osobistej rozmowy lekarza z pacjentem materiałami edukacyjno-informacyjnymi, zwłaszcza zamieszczonymi w internecie. Przedstawiono również zasady dotyczące ciężaru dowodu spoczywającego na stronach postępowania cywilnego w zakresie wykazania, że obowiązek informacyjny został zrealizowany. Na zakończenie zaprezentowano specyficzne zagadnienia związane z przekazywaniem wieści pacjentom pozostającym pod opieką paliatywną. Ze względu na często złe rokowanie wymagają oni szczególnej troski, także w zakresie udzielania im informacji medycznej. Kwestie teoretyczne zostały uzupełnione prezentacją konkretnych spraw sądowych, opisem stanów faktycznych i rozstrzygnięć, które zapadły w tych sprawach.