Doktor Stefania Poznańska była jedną z pięciu dyrektorek szkoły, której nieformalna nazwa brzmiała Krakowska Szkoła Pielęgniarek.
Nazwa ta, przyjęta w środowisku pielęgniarek, dotyczyła utworzonej 5 listopada 1911 roku Szkoły Zawodowych Pielęgniarek — zwanej
też „starą szkołą krakowską” — i jej kontynuatorki otwartej 10 grudnia 1925 roku Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarek i Opiekunek
Zdrowia, później Higienistek, a także Uniwersyteckiej Szkoły Pielęgniarsko-Położniczej (1946–1951), Państwowej Szkoły Pielęgniarsko-
Położniczej (1949–1951), Państwowej Szkoły Pielęgniarstwa (1950–1964), Państwowej Szkoły Medycznej Pielęgniarstwa (1964–1971),
Medycznego Studium Zawodowego nr 1 Wydział Pielęgniarstwa (1971–1981), Medycznego Studium Zawodowego nr 1 Wydział
Pielęgniarstwa im. Anny Rydlówny (1982–2001). Szkoła mieściła się w Krakowie do 1975 roku przy ulicy Kopernika 25, a następnie
przy ulicy Michałowskiego 12.

Celem pracy było wspomnienie osoby doktor Stefanii Poznańskiej, pielęgniarki, nauczyciela, nestorki pielęgniarstwa, autorki prac naukowych
i publikacji, wszechstronnie zaangażowanej w rozwój nowoczesnego pielęgniarstwa, przyjaciela.
Wykorzystano dokumenty osobiste i materiały archiwalne zgromadzone w zbiorach Instytutu Pielęgniarstwa i Położnictwa WNZ CM UJ oraz
w zbiorach prywatnych rodziny. W pracy uwzględniono również osobiste wspomnienia z wielokrotnych kontaktów autorek ze Stefanią
Poznańską. Zastosowano metodę biograficzno-historyczną i analizę dokumentów.

Należy podkreślić znaczny wkład Stefanii Poznańskiej w rozwój nowoczesnego pielęgniarstwa, między innymi poprzez pracę w Komisji
Programowej działającej w Krakowie na rzecz programu kształcenia pielęgniarek na poziomie wyższym, opracowywanie programów szczegółowych
z zakresu historii pielęgniarstwa i etyki pielęgniarskiej, publikowanie cyklu artykułów na temat nowego kształtu nauczania zawodu.
Była to osoba otwarta na drugiego człowieka.

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (2): 266–272