Wstęp: Akceptacja choroby jest najważniejszym elementem w procesie przystosowania się do życia z chorobą.

Cel pracy: Ocena stopnia akceptacji choroby w zależności od miejsca hospitalizacji.

Materiał i metody: Badaniem objęto po 300 chorych oddziałów zabiegowych (grupa I) i oddziałów zachowawczych (grupa II). Wykorzystano w nim kwestionariusz zawierający między innymi skalę AIS (Acceptance of Illness Scale).

Wyniki: Badani z grupy I (64,7%) i II (71,3%) charakteryzowali się średnią i niepełną akceptacją własnej choroby. Ze względu na płeć nie było zasadniczej różnicy w stopniu akceptacji własnej choroby. W grupie I najwyższą wartość w zakresie akceptacji choroby uzyskano w przedziałach wiekowych 41–50 lat (31%) i 51–60 lat (31%), a w grupie II w przedziałach wiekowych 31–40 lat (30%) i 20–30 lat (26%). Największy odsetek respondentów wysoko akceptujących chorobę wskazało na stan cywilny określony jako żonaty lub mężatka (grupa I – 77%; II – 74%). Najwyższy wynik średniej akceptacji choroby ze względu na miejsce zamieszkania wskazywało 79,6% mieszkańców miasta z grupy I i 71,2% z grupy II oraz 67% mieszkańców wsi z grupy I i 57,8% z grupy II.

Wnioski: Chorzy bez względu na oddział, wiek, płeć, miejsce zamieszkania, wykształcenie i warunki socjalno-bytowe w większości przejawiali średni poziom akceptacji choroby. Wysoki poziom akceptacji choroby uzyskano czterokrotnie częściej na oddziałach zachowawczych niż oddziałach zabiegowych. Różnice istotne statystycznie pomiędzy badanymi oddziałami dotyczyły chorych o wysokim stopniu akceptacji choroby.