Wstęp

Pojęcie terapii daremnej staje się na przestrzeni ostatnich lat coraz bardziej powszechne wśród personelu medycznego, szczególnie na oddziałach anestezjologii i intensywnej terapii (OAiIT). Dostępne są wytyczne dotyczące ograniczania terapii daremnej, ale większość personelu OAiIT ich nie stosuje. Celem pracy było przeanalizowanie stanu wiedzy oraz poglądów studentów kierunku lekarskiego uniwersytetów medycznych w Polsce na temat terapii daremnej.

Materiał i metody

Badanie przeprowadzono wśród studentów kierunku lekarskiego na dwóch etapach – w 2019 r. oraz po analizie i modyfikacji kwestionariusza badanie kontynuowano w latach 2022–2023. Kwestionariusz zawierał pytania dotyczące znajomości oraz zrozumienia pojęcia terapii daremnej.

Wyniki

Na drugim etapie zbadano 231 studentów. Wśród nich 74% studentów kojarzyło pojęcie terapii daremnej, ale tylko 39% prawidłowo definiowało terapię daremną. Dwadzieścia pięć procent badanych wiedziało o istnieniu oficjalnych kryteriów przyjęć na OAiIT, 61% studentów spotkało się z pacjentami, u których prowadzono terapię daremną, 69% uważało, że w mniej niż 30% przypadków terapia daremna ulega ograniczeniu. Zdecydowana większość studentów popierała wprowadzenie deklaracji DNR (nie resuscytować) do polskiego prawa. Według studentów stan/rokowanie pacjenta oraz jego wola są najistotniejszymi czynnikami wpływającymi na częstość prowadzenia terapii daremnej. Odstąpienie od prowadzonych procedur jest trudniejsze, niż niepodjęcie nowych procedur.

Wnioski

Studenci kierunku lekarskiego są świadomi problemu terapii daremnej, ale powinni więcej wiedzieć na ten temat. W celu zmniejszenia częstości prowadzenia terapii daremnej w przyszłości konieczne jest edukowanie studentów, szczególnie w zakresie istniejących kryteriów przyjęć na OAiIT. Odstępowanie od prowadzonych terapii jest trudniejsze, niż niepodejmowanie nowych, dlatego należy promować wczesne wykorzystanie protokołów ograniczenia terapii daremnej.