Pacjenci objęci opieką paliatywną otrzymują jednocześnie 0–20 leków, średnio 5–7 preparatów. Stosowane są one zarówno w celu kontroli objawów, jak i leczenia chorób współistniejących, niekiedy są to także leki przeciwnowotworowe. Do stosowanych najczęściej należą: opioidy (ok. 80–85%), inhibitory pompy protonowej, glikokortykosteroidy (GKS), leki przeczyszczające, przeciwwymiotne (ok. 50%), niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), benzodwuazepiny (20 – > 60%), paracetamol (od kilku do ok. 50%), leki sercowo-naczyniowe i diuretyki (30–40%). Neuroleptyki (głównie haloperidol) lub heparyny drobnocząsteczkowe (HDCz) otrzymuje 10–20% chorych. Zbliżona liczba pacjentów wymaga okresowego zastosowania antybiotyku. Niektóre z nich, np. ciprofloksacyna czy klarytromycyna, należą do inhibitorów CYP3A4, podobnie jak azole przeciwgrzybicze, w tym flukonazol (stosowany u kilku do kilkunastu procent chorych). Wiele z tych leków, szczególnie opioidy, leki o działaniu uspokajającym i nasennym, NLPZ, GKS i HDCz, może powodować poważne działania niepożądane i groźne interakcje lekowe. W artykule przedstawiono przegląd aktualnej literatury z uzupełnieniem o implikacje terapeutyczne, które będą pomocne w wyborze najbardziej skutecznych i bezpiecznych sposobów postępowania.