Choroba Parkinsona jest drugą najczęstszą chorobą neurodegeneracyjną na świecie, która z uwagi na postępujący przebieg oraz szerokie spektrum objawów prowadzi do znacznego obciążenia psychofizycznego pacjentów i ich opiekunów. Pomimo to w Polsce wciąż nie stanowi wskazania do objęcia opieką paliatywną. Liczne badania kliniczne dowodzą, iż wczesne wdrożenie elementów opieki paliatywnej pozwala na optymalizację leczenia, istotnie poprawiając jakość życia chorych i ich opiekunów. Nieprzewidywalność przebiegu choroby oraz jej postępujący charakter sprawiają, iż kluczowym elementem kompleksowego leczenia staje się proces planowania opieki z wyprzedzeniem. Takie postępowanie zapewnia poszanowanie woli pacjenta, redukuje lęk i depresję u chorych oraz członków ich rodzin, a także minimalizuje ryzyko działań noszących znamiona terapii uporczywej. Pacjenci z chorobą Parkinsona wymagają spersonalizowanego podejścia, łączącego elementy opieki paliatywnej z leczeniem neurologicznym. Ustalenie ścisłych kryteriów kwalifikacji do opieki paliatywnej, uwrażliwienie świadomości społecznej na temat jej roli w leczeniu pacjentów z chorobami neurologicznymi, szkolenie specjalistów neurologii w zakresie podstawowego postępowania paliatywnego oraz zapewnienie dostępności do opieki multidyscyplinarnej, także z wykorzystaniem rozwiązań cyfrowych, to kluczowe wyzwania stojące na drodze do systemowej zmiany orientacji z leczenia jednostki chorobowej na holistyczne wsparcie pacjentów z chorobą Parkinsona.