Nefropatia cukrzycowa (cukrzycowa choroba nerek) jest jednym z późnych powikłań cukrzycy i stanowi obecnie najczęstszą przyczynę rozpoczynania leczenia nerkozastępczego z powodu schyłkowej niewydolności nerek. Leczenie cukrzycy u osób starszych lub z przewlekłą chorobą nerek (PChN), zwłaszcza już dializowanych, stanowi nadal duże wyzwanie terapeutyczne. W związku z nerkowym metabolizmem i eliminacją wielu leków dawki muszą być dostosowywane do stopnia wydolności nerek w celu uniknięcia epizodów hipoglikemii. Coraz częściej zalecana jest terapia skojarzona, w której istotną rolę odgrywają ostatnio inhibitory peptydazy dipeptydylowej IV, a wśród nich wildagliptyna. Takie leczenie prowadzi do zmniejszenia glikemii na czczo i po posiłku oraz zmniejszenia stężenia hemoglobiny glikowanej (HbA1c), bez zwiększania ryzyka epizodów hipoglikemii i zwiększania masy ciała. Wildagliptyna poprzez działanie plejotropowe obniża również ciśnienie tętnicze, ma korzystny wpływ na profil lipidowy i wykazuje działanie nefroprotekcyjne. Z powodzeniem może być stosowana u chorych na PChN (w tym również leczonych powtarzanymi dializami) i u osób w starszym wieku.