Wstęp

Celem pracy jest przedstawienie problemu współwystępowania anoreksji (AN) i zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) oraz zwrócenie uwagi na potrzebę ostrożności w procesie diagnostyki anoreksji.

Opis przypadku

Przedstawiono przypadek 14-letniej pacjentki wychowywanej w rodzinie rekonstruowanej. Dziewczynka została przekazana z oddziału pediatrii na oddział psychiatrii dzieci i młodzieży z rozpoznaniem AN (BMI = 13,98). W trakcie hospitalizacji zdiagnozowano OCD. Objawy OCD i AN wystąpiły w niedużym odstępie czasu lub jednocześnie i obejmowały głównie nadmierną koncentrację na wyglądzie oraz rytuały pielęgnacyjne powodujące desynchronizację dobową, usztywnienie zachowań, absencję szkolną i izolację społeczną. Pacjentka kontynuowała terapię na oddziale dziennym, następnie w poradni, gdzie wysunięto podejrzenie schizotypowych zaburzeń osobowości (SPD). W toku farmakoterapii stosowano leki z grupy SSRI – początkowo sertralinę, następnie fluoksetynę.

Komentarz

OCD jest schorzeniem o złożonej etiologii i przewlekłym przebiegu. Niemniej prawidłowe rozpoznanie i terapia umożliwiają jego kontrolę i pozwalają na funkcjonowanie pacjentów w społeczeństwie. Skupiając się w procesie diagnozy na anoreksji, można pominąć zaburzenie leżące u podstaw.