Wstęp. Zespół zaniedbywania połowiczego występuje po uszkodzeniu jednej półkuli mózgu, najczęściej prawej, niedominującej. Polega
na nieświadomości istnienia przestrzeni osobniczej i pozaosobniczej po stronie przeciwległej do uszkodzonej półkuli. Są to złożone zaburzenia
poznawcze w zakresie różnych modalności zmysłowych: wzrokowej, słuchowej, czuciowej lub kinestetyczno-ruchowej.

Cel pracy. Celem pracy jest ocena występowania objawów zespołu zaniedbywania połowiczego u chorych po przebytym niedokrwiennym
udarze mózgu, analiza dynamiki tych objawów, wpływ danych klinicznych i socjologicznych na występowanie tego zespołu oraz
wpływ zaburzeń na funkcjonowanie chorych w czynnościach życia codziennego.

Materiał i metody. Analizie poddano dokumentację szpitalną pacjentów po przebytym udarze niedokrwiennym mózgu, zaobserwowane
objawy neurologiczne, funkcjonowanie pacjenta w czynnościach życia codziennego. Do potwierdzenia zaburzeń zastosowano 5 zadań
typu "papier–ołówek" BIT. Badanie wykonano w 1. i 14. dobie od wystąpienia udaru niedokrwiennego mózgu.

Wyniki i wnioski. W badanej grupie stwierdzono występowanie zespołu zaniedbywania połowiczego u 41% pacjentów. Najczęstszymi
objawami klinicznymi było wygaszanie sensoryczne, ignorowanie jednej strony ciała oraz zaniedbywanie przestrzeni okołoosobowej. Zaobserwowano
regresję objawów zespołu zaniedbywania połowiczego w ciągu kilku tygodni, zwłaszcza w zakresie funkcjonowania
w czynnościach życia codziennego.