Wstęp. Zawroty głowy stanowią problem w grupie osób powyżej 60. roku życia. Burzliwym objawom wegetatywnym często towarzyszy
lęk o życie, spotęgowany niemożnością utrzymania równowagi ciała.

Cel. Celem pracy była analiza objawów, typów zawrotów głowy, najczęstszych przyczyn prowadzących do zawrotów głowy i zaburzeń
równowagi u osób powyżej 60. roku życia, przebadanych w Pracowni Zaburzeń Narządu Równowagi Kliniki Otolaryngologii Szpitala
Uniwersyteckiego w Krakowie w 2009 roku.

Materiał i metody. W pracy wykorzystano dokumentację medyczną 1244 pacjentów, zebraną w Pracowni Zaburzeń Narządu Równowagi
Kliniki Otolaryngologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Dla potrzeb badań wyodrębniono 240 osób powyżej 60. roku życia, u których
wykonano elektronystagmografię (ENG).
Wyniki. Średnia wieku badanych wynosiła 67 lat, a ponad połowę badanej grupy stanowiły kobiety. U 67% badanych funkcjonowanie
błędnika było w normie, wypadnięcie czynności błędnika stwierdzono u 3% badanych, a u pozostałych 30% uszkodzenie
było duże lub średnie. Większość badanych skarżyła się na zawroty głowy o typie wirowania. Osoby te istotnie częściej zgłaszały
również objawy ogólne, takie jak nudności lub wymioty. U osób, u których w badaniu laryngologicznym stwierdzono niedosłuch
lub utratę słuchu, istotnie częściej występował wyższy poziom uszkodzenia błędnika i zawroty głowy z zaburzeniami równowagi.
Badani, u których stwierdzono występowanie szumu w uszach, częściej mieli również osłabiony słuch. Najwyższy poziom uszkodzenia
błędnika miały osoby, u których w badaniu dopplerowskim wykryto zmiany naczyniowe przepływów krwi w naczyniach
szyjnych i kręgowych.

Wnioski. Najczęstszą przyczyną zawrotów głowy i zaburzeń równowagi u osób powyżej 60. roku życia były zmiany naczyniowe.

Problemy Pielęgniarstwa 2011; 19 (2): 194–201