Wstęp:

Występowanie majaczenia związane jest z obniżeniem stopnia funkcji poznawczych, długotrwałą hospitalizacją, nasileniem problemów ze zdrowiem oraz wyższym wskaźnikiem śmiertelności. Celem pracy była ocena występowania majaczenia pooperacyjnego i jego głównych czynników ryzyka na podstawie dostępnych prac badawczych.

Materiał i metody:

Źródło danych służących do realizacji celu pracy stanowiło 78 prac oryginalnych o tematyce majaczenia pooperacyjnego. Analizowany materiał dotyczył pełnotekstowych prac opublikowanych w latach 2013–2023.

Wyniki:

Do badań delirium pooperacyjnego kwalifikowani byli chorzy po zabiegach kardiologicznych, ortopedycznych, brzusznych, torakochirurgicznych, naczyniowych, neurochirurgicznych i urologicznych. Łącznie, we wszystkich pracach, grupa badana liczyła 29 359 pacjentów. Zespół majaczenia pooperacyjnego wystąpił u 4720 chorych (17%). Rozwinął się on u 1/5 chorych po operacjach naczyniowych i neurochirurgicznych. Głównie dotyczył pacjentów po 65. roku życia. Określono, że czynniki ryzyka predysponujące do rozwoju tego powikłania stanowiły 70%, a czynniki wyzwalające 30%. Do diagnostyki delirium służyły skale: DSM-IV, DSM-V,CAM, CAM-ICU, MDAS. Najczęściej wykorzystywano skalę CAM (31%).

Wnioski:

Majaczenie pooperacyjne występowało głównie u osób po 65. roku życia. Najwyższy odsetek majaczenia obserwowano po operacjach naczyniowych oraz neurochirurgicznych. Z przeprowadzonego przeglądu wynika, że największy wpływ na występowanie delirium po zabiegach miały czynniki predysponujące, tj. zaawansowany wiek, choroby współistniejące (cukrzyca, nadciśnienie tętnicze, choroba płuc, przewlekła niewydolność nerek, depresja), zaburzenia funkcji poznawczych, wzrokowych, słuchowych, demencja. W diagnostyce delirium pooperacyjnego najczęściej posługiwano się skalą CAM.