Atopowe zapalenie skóry jest jednym z najczęstszych przewlekłych i nawrotowych schorzeń dermatologicznych o złożonym podłożu genetycznym. Występuje najczęściej wśród dzieci i liczba jego przypadków wciąż wzrasta. Pomimo wielu metod terapii (emolienty, mokre opatrunki, miejscowe glikokortykosteroidy, miejscowe inhibitory kalcyneuryny, antyseptyki, antybiotyki, fototerapia, eliminacja czynników drażniących, edukacja pacjenta) liczba dostępnych preparatów miejscowych do leczenia tej przewlekłej choroby jest ograniczona. Podstawą leczenia zmian zapalnych są miejscowe glikokortykosteroidy. Inhibitory kalcyneuryny nie powinny być stosowane u pacjentów poniżej 2. roku życia, a u pozostałych stanowią one drugą linię terapii. Glikokortykosteroidy można stosować tylko przez ściśle określony czas, a podczas długotrwałej kuracji ich działanie staje się mniej efektywne (tachyfilaksja). Wprowadzenie nowych, bezpiecznych miejscowych preparatów do leczenia tej przewlekłej choroby jest konieczne.