Łuszczyca jest przewlekłą, nawracającą chorobą zapalną skóry, charakteryzującą się złożoną immunopatogenezą. Przebieg i nasilenie choroby zależą m.in. od czynników genetycznych, środowiskowych i behawioralnych. Łuszczyca istotnie wpływa na komfort i jakość życia pacjenta. Terapia opiera się na różnych strategiach, takich jak leczenie promieniowaniem ultrafioletowym, metotreksatem, cyklosporyną A, preparatami keratolitycznymi, dziegciem, antraliną, glikokortykosteroidami, inhibitorami kalcyneuryny, retinoidami i pochodnymi witaminy D3. Do nowej klasy leków biologicznych (terapia spersonalizowana) zalicza się inhibitory TNF – etanercept, adalimumab, infliksymab, certolizumab pegol, golimumab; IL-12/23 – ustekinumab; IL-17 – sekukinumab, iksekizumab, brodalumab. Ponieważ efektywne leczenie łuszczycy stanowi wyzwanie, ważnym problemem w terapii antycytokinowej jest określenie wpływu takich czynników, jak wiek, płeć, czynniki środowiskowe, infekcje wirusowe, bakteryjne, choroby współwystępujące, indywidualne tempo metabolizowania leku, interakcje farmakologiczno-farmakokinetyczne dodatkowo przyjmowanych leków. Wpływ tak wielu różnorodnych czynników przekłada się na uzyskanie niejednorodnej, adekwatnej odpowiedzi na leczenie ukierunkowane molekularnie.