Bielactwo nabyte (vitiligo) jest idiopatyczną, przewlekłą dermatozą objawiającą się odbarwionymi plamami pozbawionymi prawidłowych komórek barwnikowych (melanocytów) oraz barwnika (melaniny). Choroba występuje częściej u osób predysponowanych genetycznie, na które zadziałały różne niekorzystne czynniki zewnętrzne i wewnętrzne, indukujące stres komórkowy w melanocytach. Stres komórkowy aktywuje mechanizmy autoimmunologiczne i autozapalne niszczące komórki barwnikowe. Schorzenie stwierdza się u 0,5–4,0% populacji światowej, z jednakową częstością u obu płci. Choroba może rozpocząć się w każdym wieku, jednak w ponad połowie przypadków rozpoczyna się przed 20. rokiem życia. Przebieg choroby jest zróżnicowany – od przypadków stabilnych z obecnością pojedynczych zmian bielaczych niewielkich rozmiarów do stanów chorobowych o szybkiej progresji, zajmujących rozległe obszary skóry. Istnieje wiele metod leczenia bielactwa nabytego, m.in. farmakologiczne, chirurgiczne oraz fototerapia. Konieczna jest również odpowiednia edukacja chorego. Dostępne metody nie zawsze przynoszą oczekiwane efekty terapeutyczne. W niniejszych rekomendacjach zawarto informacje dotyczące diagnostyki bielactwa nabytego i rekomendowanych metod terapeutycznych.