Wstęp
Przewód tętniczy jest strukturą, której drożność warunkuje rozwój płodu. Jednak tuż po urodzeniu, w warunkach fizjologicznych, powinno dojść do jego spontanicznego zamknięcia. Następuje to w dwóch etapach. Najpierw, 10–15 godz. po urodzeniu, dochodzi do skurczu okrężnie rozmieszczonych komórek mięśni gładkich znajdujących się w błonie środkowej. Wówczas przepływ krwi przez przewód ustaje (funkcjonalne zamknięcie). W następnym etapie, trwającym 2–3 tygodnie, ma miejsce fałdowanie błony wewnętrznej, proliferacje warstw subintimalnych ściany przewodu z licznymi małymi krwotokami, co skutkuje anatomicznym zamknięciem przewodu z wytworzeniem włóknistej struktury, zwanej więzadłem tętniczym [1]. Brak takiej naturalnej ewolucji powoduje przetrwanie przepływu z odwróceniem jego kierunku na lewo-prawy. W przypadku dużego przepływu dochodzi do powiększenia jam lewego serca i w konsekwencji do niewydolności lewokomorowej. Następnie rozwija się nadciśnienie płucne. By zapobiec tym patologiom, niezbędne jest zamknięcie przewodu. Do wyboru mamy dwie metody: chirurgiczną lub przezskórną. Dynamiczny rozwój metod kardiologii interwencyjnej sprawia, że obecnie niemal wszystkie przewody możemy próbować zamykać przezskórnie (poza chorymi w wieku noworodkowym). W niniejszym doniesieniu prezentujemy przypadek 13-miesięcznego hipotroficznego dziecka z nadciśnieniem płucnym, któremu skutecznie zamknięto przewód tętniczy (PDA), używając niestandardowego dla patologii i wieku dziecka implantu.
Opis przypadku
Do naszego ośrodka został przyjęty 13-miesięczny chłopiec z wrodzoną wadą serca w postaci przetrwałego przewodu tętniczego, ubytku międzyprzedsionkowego oraz łagodnego zwężenia zastawki płucnej. W badaniu fizykalnym zwracała uwagę niedostateczna masa ciała – 7,7 kg (poniżej 3. percentyla) przy prawidłowym wzroście – 81 cm (90. percentyl). Osłuchowo stwierdzono szmer ciągły 3/6 w II lewej przestrzeni międzyżebrowej oraz szmer wyrzutowy 2/6 w III przestrzeni międzyżebrowej przy lewej krawędzi mostka. W badaniu echokardiograficznym wykazano powiększenie obu komór serca i lewego przedsionka. Prawa komora miała średnicę 17 mm (norma do 14,4 mm), lewa 35/22 mm (norma 30,5/20,5 mm), lewy przedsionek 26 mm (norma do 22,1 mm). Uwidoczniono lewo-prawy przepływ krwi z aorty aż do poziomu zastawki płucnej przez PDA o średnicy 4 mm. Gradient przepływu wynosił 35 mm Hg. Ponadto stwierdzono ubytek międzyprzedsionkowy o...


Pełna treść artykułu...