Wprowadzenie

Izotretynoina jest jedynym lekiem, który jest skuteczny w leczeniu wszystkich stadiów trądziku zwykłego, jednak jego potencjalne oddziaływanie na różne układy organizmu może nie być w pełni poznane.

Cel pracy

Ocena wpływu izotretynoiny i innych leków przeciwtrądzikowych na insulinowy czynnik wzrostu 1 (IGF-1), białko wiążące insulinopodobny czynnik wzrostu 3 (IGFBP-3), insulinę, peptyd C, glukozę, hemoglobinę glikowaną (HbA1c) oraz wskaźnik HOMA-IR.

Materiał i metody

Łącznie 81 pacjentów z trądzikiem zwykłym podzielono na dwie grupy. Pacjenci z pierwszej grupy byli leczeni izotretynoiną, natomiast w drugiej grupie wprowadzono terapię skojarzoną obejmującą miejscowe stosowanie nadtlenku benzoilu i leczenie ogólne minocykliną. W obu grupach oznaczano stężenia IGF-1, IGFBP-3, insuliny, peptydu C, glukozy i HbA1c oraz określano wskaźnik HOMA-IR.

Wyniki

Po 3 miesiącach stosowania izotretynoiny stężenie IGFBP-3 było znamiennie podwyższone. Porównanie grupy leczonej izotretynoiną i otrzymującej leczenie skojarzone wykazało znamienny wzrost stężenia IGF-1 w grupie leczonej w sposób skojarzony. W przeciwieństwie do doniesień literaturowych uzyskane przez nas wyniki pokazują, że powszechnie stosowane leczenie przeciwtrądzikowe nie zmienia w sposób znamienny stężenia IGF-1, insuliny, peptydu C, glukozy i HbA1c w surowicy.

Wnioski

W badaniu wykazano, że izotretynoina nie powoduje upośledzenia metabolizmu glukozy u pacjentów, u których wcześniej nie występowała otyłość lub insulinooporność. Natomiast parametry IGF-1 i IGFBP-3 mogą odgrywać istotną rolę w patogenezie i mechanizmie leczenia trądziku.