Wstęp: Częstość występowania przypadkowej hipotermii pooperacyjnej u pacjentów poddanych zabiegom chirurgii ogólnej szacuje się na ok. 70%. Hipotermia wiąże się z licznymi powi­kłaniami, a do najczęstszych zalicza się: zatrzymanie akcji serca, zaburzenia oddychania, zaburzenia elektrolitowe, zespół rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (disseminated intravascular coagulation – DIC), upośledzone gojenie się rany i wzrost liczby zakażeń.

Cel pracy: Rozpoznanie czynników zewnętrznych i wew­nę­trznych mających wpływ na wystąpienie hipotermii w okresie pooperacyjnym.

Materiał i metody: Badaniem prospektywnym objęto 112 pacjentów leczonych chirurgicznie w Szpitalu Uniwersyteckim w Krakowie. Hipotermię pooperacyjną stwierdzono u 55 chorych. Do analizy zależności między zmiennymi wykorzystano pakiet statystyczny STATISTICA for Windows, metodę kolejności par Wilcoxona, test t-Studenta, test U Manna-Whitneya, test ANOVA Kruskala-Wallisa, przyjmując poziom istotności p < 0,05 i poziom wysoce istotny p < 0,01.

Wyniki: Badania wykazały, że czynnikami ryzyka wystąpienia hipotermii pooperacyjnej w badanej grupie były: długi czas trwania zabiegu, jego rozległość oraz przetaczanie nieogrzanych płynów. Analiza statystyczna wykazała, że im dłuższa była operacja, tym większy spadek temperatury ciała wystąpił u badanych, natomiast im mniej płynów infuzyjnych przetoczono podczas zabiegu, tym wyższą temperaturę ciała mieli badani po zabiegu. Nie stwierdzono żadnego związku między temperaturą sali operacyjnej a temperaturą ciała operowanego. Na spadek temperatury ciała pacjentów miał wpływ rodzaju wykonanej operacji.

Wnioski: W celu zmniejszenia częstości występowania hipotermii pooperacyjnej należy wdrożyć u chorych operowanych system monitorowania temperatury w okresie okołooperacyjnym oraz opracować standardy postępowania.