W pracy przedstawiono przypadki dwojga chorych z zaawansowanym nowotworem złośliwym i wszczepionym kardiowerterem-defibrylatorem (implantable cardioverter-defibrillator – ICD). U pierwszego chorego, po epizodzie dwukrotnej defibrylacji z ICD w ostatnim dniu życia, wykonano doraźną, pełną dezaktywację ICD magnesem w warunkach domowych, kontynuując jednocześnie domową opiekę hospicyjną. U drugiej chorej, która przebyła wcześniej epizod burzy elektrycznej i sygnalizowała obawy przed ponowną boleśnie odczuwaną defibrylacją, po uzyskaniu świadomej zgody, dezaktywowano wybiórczo funkcję defibrylacji w ostatnich tygodniach życia.

Zaproponowano model postępowania z ICD w opiece paliatywnej. Preferowana wybiórcza dezaktywacja u schyłku życia pozwala utrzymać kontrolę rytmu pracy serca, zapobiegając ryzyku uporczywego ożywiania w okresie agonii. Doraźna pełna dezaktywacja w okresie umierania jest także możliwa w warunkach domowej opieki hospicyjnej. Rozważenie możliwości dezaktywacji ICD przy planowaniu opieki medycznej u kresu życia może spełnić oczekiwania części chorych oraz zmniejszyć ryzyko uporczywej terapii.