Inhibitory immunologicznych punktów kontrolnych są lekami stosowanymi coraz częściej w terapii przeciwnowotworowej. Powikłania sercowo-naczyniowe po ich zastosowaniu występują rzadko, jednak są śmiertelne. Mogą manifestować się jako arytmie, zapalenie mięśnia sercowego, zapalenie osierdzia, niewydolność lewej komory, kardiomiopatia takotsubo czy ostry zespół wieńcowy. W zależności od postaci klinicznej kardiotoksyczności do diagnostyki używa się różnych metod obejmujących: oznaczenie stężenia biomarkerów sercowych i niesercowych, weryfikację charakterystycznych zmian w badaniu elektrokardiograficznym, echokardiografii przezklatkowej czy rezonansie magnetycznym serca. Nadzór polega na wychwytywaniu pacjentów z grup ryzyka i wykonywaniu rutynowych badań, do których zalicza się ogólną ocenę stanu sercowo-naczyniowego, badanie elektrokardiograficzne, echokardiografię przezklatkową, oznaczenie stężenia troponin sercowych i peptydów natriuretycznych. W najnowszych publikacjach wskazuje się na potencjalną wartość diagnostyczną: markerów (takich jak troponiny o wysokiej czułości, mikro-RNA, białko C-reaktywne), stosunku neutrofili do limfocytów, stosunku neutrofili do eozynofilii, globalnego odkształcenia podłużnego, odkształcenia miokardium widocznego w echokardiografii i rezonansie magnetycznym serca. Ich uwzględnianie ma na celu przyspieszenie wykrywania powikłań sercowych po inhibitorach immunologicznych punktów kontrolnych i ograniczenie śmiertelności.