Wstęp. W momencie rozpoznania zespołu stopy cukrzycowej oczekuje się od chorego wprowadzenia
zmian dostosowujących codzienne życie do wymogów terapii. Gotowość chorego do wprowadzenia
zmian zależy zarówno od jego wiedzy, posiadanych środków, jak i od przekonania, że zmiany
te są słuszne i możliwe do osiągnięcia. Programy edukacyjne muszą być ukierunkowane na zrozumienie
przez chorego potrzeby zmian, na wiarę w zasadność zaleceń i powodzenie terapii.

Cel pracy. Poznanie wpływu edukacji pacjentów z zespołem stopy cukrzycowej na ich poczucie koherencji.

Materiał i metody. Badaniem objęto 84 osoby z rozpoznaniem zespołu stopy cukrzycowej, z których
42 uczestniczyły w programie edukacji. W pracy wykorzystano autorski kwestionariusz ankiety
i Kwestionariusz Orientacji Życiowej Aarona Antonovsky’ego (SOC-29).

Wyniki i wnioski. W badaniach wykazano deficyt wiedzy badanych oraz zależność pomiędzy edukacją
a poziomem koherencji. Wyższe poczucie koherencji uzyskano w grupie uczestniczącej w programie
edukacji.