Złożone zaburzenia lipidowe, charakteryzujące się zwiększonym stężeniem triglicerydów, niskim stężeniem cholesterolu frakcji HDL (high density lipoprotein) i obecnością małych, gęstych lipoprotein o niskiej gęstości (low-density lipoprotein – LDL), określa się mianem aterogennej dyslipidemii. W badaniach obserwacyjnych i klinicznych wykazano, że nieprawidłowości te ściśle łączą się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń makro- i mikronaczyniowych, nawet u pacjentów, którzy osiągnęli docelowe stężenie cholesterolu frakcji LDL w wyniku terapii statyną. Leczenie skojarzone w tym przypadku może nie tylko znacznie poprawić profil lipidowy, lecz także istotnie wpłynąć na redukcję ryzyka sercowo-naczyniowego, którego odzwierciedleniem jest stężenie cholesterolu nie-HDL, będące drugorzędowym celem terapii w najnowszych wytycznych.