We współczesnym piśmiennictwie pelagra stanowi przedmiot doniesień kazuistycznych. Od czasu powstania pierwszego opisu schorzenia jego przyczyna długo pozostawała nieznana. Nie znano metod zapobiegania i leczenia. Przez dwa wieki pelagra była chorobą niewyleczalną i spowodowała kilkaset tysięcy zgonów mieszkańców Europy oraz Ameryki Północnej. Badania klinicystów i naukowców umożliwiły obalenie powszechnej teorii o infekcyjnej etiologii choroby oraz powiązanie epidemii choroby z kukurydzą, stanowiącą wówczas dla ubogich podstawowe źródło posiłków. Konsumpcja ograniczona do tego zboża powodowała skrajny niedobór niacyny (witaminy B3) i objawy pelagry. Suplementacja niacyną powodowała ustąpienie zmian, a następnie wyeliminowanie epidemii pelagry. W artykule przedstawiono pierwsze opisy, największe ogniska epidemii oraz burzliwy proces odkrywania danych o etiologii pelagry, a także najczęstsze objawy dermatologiczne i pozadermatologiczne tej choroby.