Nie ma dziś wątpliwości, że nadużywanie alkoholu prowadzi do wyniszczenia organizmu oraz rujnuje życie zawodowe i rodzinne. Odsetek nieleczonych pacjentów z zaburzeniami związanymi z używaniem alkoholu przewyższa odsetek innych zaburzeń psychicznych. Optymalnym celem leczenia jest abstynencja, jednak postuluje się, że ograniczenie spożywania alkoholu zdecydowanie poprawia parametry zdrowia psychicznego i somatycznego. Pacjenci, którzy nadużywają alkoholu, stanowią heterogenną grupę, co sprawia, że właściwa diagnoza kliniczna i dostępność różnych programów terapeutycznych zwiększa efektywność oddziaływań leczniczych. Powstaje pytanie, czy możliwe jest, aby u osób nadużywających alkoholu w fazie choroby wstępnej, ostrzegawczej i krytycznej poszerzyć cele terapeutyczne.