Łysienie bliznowaciejące może wynikać z okołomieszkowego stanu zapalnego, powodującego destrukcję mieszków włosowych i zastępowanie ich tkanką łączną (pierwotne łysienie bliznowaciejące), lub z uszkodzenia mieszków w wyniku innej patologii skóry, która nie jest pierwotnie skierowana przeciw mieszkom. Przykładami takich patologii mogą być: gruźlica toczniowa skóry, grzybica woszczynowa, morphea en coup de sabre. Zanik mieszków włosowych z cechami klinicznymi, trichoskopowymi i histologicznymi podobnymi do łysienia bliznowaciejącego może również wystąpić w bardzo późnej fazie łysienia niebliznowaciejącego (np. łysienie androgenowe, łysienie plackowate). Czwartą grupą chorób o podobnym obrazie klinicznym i niekiedy podobnym obrazie trichoskopowym, ale znacząco różniącą się histologicznie jest łysienie związane z chorobami nowotworowymi (alopecia neoplastica). W niniejszym artykule zostały podsumowane podstawowe informacje na temat metod terapeutycznych, jakie można zastosować w wybranych chorobach przebiegających z łysieniem bliznowaciejącym, ze szczególnym uwzględnieniem pierwotnego łysienia bliznowaciejącego.