Łuszczyca jest przewlekłą chorobą zapalną skóry dotyczącą około 1–3% ogólnej populacji. Ostatnie lata przyczyniły się do znacznego postępu w leczeniu tej dermatozy, zwłaszcza u pacjentów z łuszczycą o umiarkowanym i dużym nasileniu. Coraz liczniejsze i powszechniej dostępne opcje leczenia ogólnego stawiają nowe wyzwania przed lekarzami sprawującymi na co dzień opiekę nad chorymi na łuszczycę. Pojawiają się pytania dotyczące kontroli przebiegu leczenia i długoterminowego bezpieczeństwa stosowanych terapii. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom środowiska dermatologów w Polsce, przygotowaliśmy drugą część rekomendacji na temat postępowania w łuszczycy zwyczajnej, obejmującą przede wszystkim pacjentów z łuszczycą o dużym nasileniu. Mamy nadzieję, że przedstawione zalecenia będą pomocnymi wskazówkami dla lekarzy w trakcie codziennej pracy klinicznej. Pragniemy jednocześnie zaznaczyć, że każde rekomendacje, w tym nasze, cechują się pewną ogólnikowością i decyzja odnośnie do postępowania diagnostyczno-terapeutycznego u danego chorego musi być każdorazowo podjęta indywidualnie z uwzględnieniem aktualnego stanu klinicznego, a także na podstawie bieżących doniesień naukowych.