Przewlekła tlenoterapia domowa należy do rutynowo stosowanych obecnie metod leczenia przewlekłej niewydolności oddechowej. Wskazaniem do włączenia domowego leczenia tlenem jest ciśnienie parcjalne tlenu we krwi tętniczej (PaO₂) ≤55 mmHg lub PaO₂ 56–60 mmHg przy obecności przynajmniej jednego z trzech objawów – radiologicznych cech nadciśnienia płucnego, cech przerostu prawej komory w EKG i/lub hematokrytu ≥55%. Aby uzyskać korzystne wyniki przewlekłej tlenoterapii, pacjent powinien oddychać tlenem minimum 15 godz./dobę, w tym przez całą noc. Zazwyczaj zalecany jest niski przepływ tlenu, rzędu 1–3 l/min. W użyciu są obecnie trzy rodzaje źródeł tlenu – butle z tlenem sprężonym, butle z tlenem ciekłym oraz, najbardziej popularne, koncentratory tlenu. Kwalifikacja do przewlekłej tlenoterapii odbywa się w ośrodkach domowego leczenia tlenem. Jeżeli u chorego z przewlekłą niewydolnością oddechową nie uzyskujemy zadowalającego wzrostu PaO₂, pomimo stosowania tlenoterapii, należy rozważyć wdrożenie nieinwazyjnej wentylacji mechanicznej dodatnim ciśnieniem (non-invasive ventilation – NIV). Znajduje ona zastosowanie w ostrej i przewlekłej niewydolności oddechowej, głównie w warunkach szpitalnych. Dostępne są także małe, przenośne respiratory, które umożliwiają długotrwałe stosowanie tej metody leczenia w domu chorego.