Wprowadzenie

Terapia anty-TNF, mimo molekularnego ukierunkowania działania, wiąże się ze zjawiskiem lekooporności. Sposobem na odpowiednio wczesną zmianę leczenia i zwiększenie jego skuteczności jest zastosowanie nowych markerów molekularnych.

Cel pracy

Przedstawienie klinicznych (PASI, BSA, DAS28, DLQI) i molekularnych (TNF-α, TNFR1, TNFR2) parametrów utraty skuteczności leczenia etanerceptem u pacjentki z łuszczycą stawową.

Opis przypadku

Pacjentka, lat 64, początkowo leczona etanerceptem, następnie adalimumabem z powodu łuszczycy stawowej. Podczas obserwacji stwierdzono utratę odpowiedzi terapeutycznej na lek anty-TNF. W trakcie kolejnych wizyt pobierano od pacjentki krew pełną do analiz molekularnych z zastosowaniem metody RTqPCR.

Wnioski

Molekularne markery, takie jak TNF-α, TNFR1, TNFR2, wydają się użytecznym narzędziem wczesnej detekcji lekooporności i wpisują się w model medycyny personalizowanej.