Łuszczyca jest przewlekłą chorobą zapalną dotyczącą około 1–3% populacji ogólnej. Choć zmiany skórne stanowią podstawową manifestację kliniczną, obecnie łuszczyca, zwłaszcza o przebiegu umiarkowanym do ciężkiego, traktowana jest jako schorzenie ogólnoustrojowe, wiążące się nie tylko z rozwojem łuszczycowego zapalenia stawów, lecz także szeregu innych następstw zdrowotnych, w tym powikłań sercowo-naczyniowych. Nowe dane dotyczące patogenezy łuszczycy, bardzo szybki postęp w rozwoju nowych metod leczenia, szczególnie rejestracja nowych leków, spowodowały, że zaistniała potrzeba aktualizacji wytycznych dotyczących diagnostyki i leczenia tej jednostki chorobowej. Celem rekomendacji Polskiego Towarzystwa Dermatologicznego jest podsumowanie aktualnych danych z piśmiennictwa oraz opracowanie zasad leczenia łuszczycy, które mogą być przydatne w codziennej praktyce dermatologicznej. Należy jednocześnie zaznaczyć, że każda decyzja odnośnie do postępowania diagnostyczno-terapeutycznego u danego pacjenta musi być podjęta indywidualnie z uwzględnieniem aktualnego stanu klinicznego, a także na podstawie bieżących doniesień naukowych.