Łysienie androgenowe stanowi najczęstszą przyczynę utraty włosów u kobiet i mężczyzn. W latach 70. XX wieku pojawiły się pierwsze doniesienia wskazujące na związek łysienia androgenowego z chorobami układu krążenia. Późniejsze badania epidemiologiczne potwierdziły częstsze występowanie w tej grupie pacjentów choroby niedokrwiennej serca, przyspieszony rozwój miażdżycy oraz większe ryzyko zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych. U osób z łysieniem androgenowym częściej stwierdza się zespół metaboliczny oraz obecność jego poszczególnych składowych, takich jak nadciśnienie tętnicze, dyslipidemia, insulinooporność i otyłość trzewna. Patomechanizm współwystępowania łysienia androgenowego i chorób sercowo-naczyniowych jest złożony i obejmuje czynniki genetyczne (zwiększona wrażliwość na androgeny i aktywność 5α-reduktazy), hormonalne (zwiększone stężenie insuliny, aldosteronu, leptyny) oraz zapalne (cytokiny, wolne rodniki tlenowe). Łysienie androgenowe, zwłaszcza rozpoczynające się przed 30. rokiem życia, uznano za niezależny czynnik ryzyka sercowo-naczyniowego. Kobiety i mężczyźni z androgenową utratą włosów powinni być okresowo monitorowani w celu poszukiwania innych czynników ryzyka, aby jak najszybciej rozpocząć działania profilaktyczne.