Wprowadzenie. Łuszczyca jest przewlekłą, zapalną chorobą skóry, która dotyczy około 2% populacji. Dla pacjentów ze średnio nasiloną i ciężką łuszczycą oraz z łuszczycowym zapaleniem stawów, u których nie uzyskano efektu po tradycyjnych terapiach systemowych, nową opcją terapeutyczną są leki biologiczne. Terapia antagonistami czynnika martwicy nowotworów (ang. tumour necrosis factor – TNF) znacząco zwiększa ryzyko reaktywacji utajonej gruźlicy, dlatego ważne są badania przesiewowe przed wprowadzeniem leczenia biologicznego.

Cel pracy. Przedstawienie trudności diagnostycznych w ustaleniu przyczyny nawrotowego rumienia guzowatego u pacjentki leczonej antagonistami TNF-α (etanercept, adalimumab) z powodu łuszczycowego zapalenia stawów i łuszczycy zwykłej.

Opis przypadku. Prezentujemy przypadek 46-letniej pacjentki leczonej z powodu łuszczycowego zapalenia stawów i łuszczycy zwykłej, u której w trakcie terapii etanerceptem i adalimumabem wystąpił, pomimo przebytego leczenia profilaktycznego przed rozpoczęciem leczenia biologicznego, nawrotowy rumień guzowaty spowodowany najprawdopodobniej gruźlicą węzłów chłonnych.

Wnioski. W trakcie terapii lekami anty-TNF obecność rumienia guzowatego, zwłaszcza nawrotowego, jak również dodatni odczyn tuberkulinowy przy ujemnych testach IGRA powinny zawsze budzić zwiększoną czujność i motywować do wykluczenia aktywnej gruźlicy. Należy zawsze pamiętać o zagrożeniu gruźlicą także u tych chorych, którzy przebyli leczenie chemioprofilaktyczne.