Wprowadzenie. Trądzik różowaty jest dermatozą o nie do końca ustalonej etiopatogenezie. Do czynników, które mogą zaostrzać lub wywoływać zmiany skórne, zalicza się promieniowanie ultrafioletowe (UV), zaburzenia hormonalne, stres, alkohol, zakażenie Demodex folliculorum i Helicobacter pylori. Istnieje konsensus, że rosacea jest dermatozą przynajmniej zaostrzaną przez ekspozycję na słońce, chociaż w nielicznych badaniach nie wykazano w warunkach laboratoryjnych nieprawidłowych reakcji na promieniowanie UV.

Cel pracy. Retrospektywna analiza wyników prób świetlnych wykonanych u pacjentów z trądzikiem różowatym.

Materiał i metodyka. Retrospektywna analiza 102 wyników prób świetlnych u pacjentów z trądzikiem różowatym (z fototypami skóry I–III) wykonanych w Pracowni Fotobiologii Kliniki Dermatologicznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego w latach 2005–2010. Materiał kontrolny stanowił wynik prób świetlnych wykonanych u 56 zdrowych osób.

Wyniki. Zmniejszoną minimalną dawkę rumieniową (ang. minimal erythema dose – MED) (≤ 0,047 J/cm²) stwierdzono u 34 ze 102 pacjentów (33,3%) z trądzikiem różowatym, a w grupie kontrolnej u 5%. W grupie pacjentów z trądzikiem różowatym zaobserwowano przesunięcie krzywej MED w kierunku mniejszych wartości w porównaniu z grupą kontrolną (p < 0,0001). Nieprawidłowe reakcje na promieniowanie UVB (w dawce ≤ 2 MED) w postaci żywego rumienia, przedłużonego utrzymywania się rumienia lub obrzęku w obrębie naświetlanych pól stwierdzono u 20 pacjentów (19,6%) z trądzikiem różowatym (95-procentowy przedział ufności: ±7,8%) (p < 0,0001).

Wnioski. Wyniki pracy potwierdzają rolę promieniowania UV w patogenezie trądziku różowatego. Niezbędne są dalsze, prospektywne badania w celu wyłonienia grupy pacjentów najbardziej wrażliwych na promieniowanie UV.