Wprowadzenie:

Zwiększające się rozpowszechnienie używania substancji psychoaktywnych wśród młodzieży, zarówno w Maroku, jak i na świecie, pokazuje ogromną skalę problemu. Szczególnie niepokojący jest wzrost tego trendu wśród studentów. Niniejsze badanie ma na celu oszacowanie rozpowszechnienia używania substancji psychoaktywnych wśród studentów północnego regionu Maroka.

Materiał i metody:

Przekrojowe badanie wieloośrodkowe przeprowadzono na dziewięciu wydziałach Abdelmalek Essaâdi University (UAE), obejmujących różne dyscypliny, takie jak medycyna, inżynieria, prawo i ekonomia. Dane na temat zaburzeń psychicznych zebrano za pomocą wywiadów face-to-face przy użyciu arabskiej wersji kwestionariusza MINI (Mini International Neuropsychiatric Interview).

Wyniki:

Po zbadaniu 1168 studentów uzyskano następujące wyniki: używanie tytoniu dotyczyło 10,1% osób [95% CI: 8,4–12,0], konsumpcja alkoholu 5,7% [95% CI: 4,4–7,1], a konopi indyjskich 7,2% [95% CI: 5,7–8,8]. Częstość występowania zaburzeń związanych z używaniem substancji psychoaktywnych oszacowano na 2,4% osób [95% CI: 1,6–3,4]. Stwierdzono, że wiele czynników było istotnie powiązanych z konsumpcją substancji psycho¬aktywnych i związanymi z tym zaburzeniami. Były to czynniki osobiste, takie jak płeć męska, doświadczenia zaburzeń psychicznych, problemy z prawem, kompulsywne granie w gry komputerowe, a także czynniki rodzinne, w tym pozostawanie w związku małżeńskim, wysoki dochód, używanie alkoholu lub narkotyków przez rodziców, zaburzenia psychiczne w rodzinie, życie z dala od rodziny i negatywne wydarzenia w dzieciństwie lub okresie dojrzewania.

Omówienie:

Wyniki badań sugerują, że uzależnienie młodzieży od substancji psychoaktywnych jest stanem, na który mogą wpływać różne czynniki indywidualne i środowiskowe. Nasze badania są zgodne z tymi ustaleniami i potwierdzają istotną rolę, jaką w ryzyku rozwoju uzależnienia odgrywają czynniki indywidualne i rodzinne.

Wnioski:

Zidentyfikowanie czynników związanych z używaniem substancji psychoaktywnych wskazuje na potrzebę ukierunkowania interwencji i środków zapobiegawczych na skuteczne rozwiązanie tego problemu zdrowia publicznego.