Wstęp

Celem pracy była analiza opinii personelu pielęgniarskiego na temat wyzwań i pożądanych kierunków rozwoju opieki stomijnej w Polsce z uwzględnieniem roli pielęgniarstwa zaawansowanej praktyki (APN).

Materiał i metody

Badaną grupę stanowiło 193 pielęgniarek i pielęgniarzy opiekujących się pacjentami z wyłonioną stomią jelitową. W badaniu posłużono się metodą ankietową z wykorzystaniem autorskiego kwestionariusza ankiety oraz metodami statystycznymi.

Wyniki

W zakresie samooceny wiedzy i umiejętności świadczonych wobec chorych ze stomią pielęgniarki i pielęgniarze uzyskiwali bardzo wysokie wyniki, na średnim poziomie 4,6–3,6 pkt przy zastosowaniu 5-punktowej skali Likerta. Nie zaobserwowano istotnej statystycznie zależności pomiędzy poziomem samooceny a wiekiem, poziomem wykształcenia, doświadczeniem czy ukończeniem kursu specjalistycznego z zakresu opieki stomijnej (p > 0,05). W szpitalach, gdzie zatrudnieni byli pielęgniarki i pielęgniarze z wyodrębnioną funkcją pielęgniarstwa stomijnego, chorzy statystycznie częściej odbywali edukację przedoperacyjną (p = 0,021) oraz mieli istotnie częściej wyznaczane miejsce na stomię (p = 0,05). Aż 79,8% ankietowanych jest za rozszerzeniem kompetencji z zakresu pielęgniarstwa stomijnego, jednocześnie 70,5% przed przystąpieniem do badania nie słyszało o modelu APN.

Wnioski

Wysokie wskaźniki samooceny wiedzy i umiejętności pielęgniarek i pielęgniarzy w zakresie opieki stomijnej świadczą o bardzo wysokich kwalifikacjach i gotowości do objęcia kompleksową opieką chorych ze stomią, zarówno w bezpośrednim okresie okołooperacyjnym, jak również w opiece ambulatoryjnej. Przeprowadzone badania wskazują na potrzebę zwiększenia świadomości i wiedzy w zakresie założeń modelu APN.