Otępienie to zespół objawów wywołany postępującymi chorobami neurodegeneracyjnymi mózgu, które prowadzą do znacznego pogorszenia funkcji poznawczych, a w końcowym etapie do całkowitej zależności pacjenta od otoczenia. Wraz ze starzeniem się społeczeństw rośnie liczba pacjentów z zaawansowanym otępieniem. W pracy omówiono kluczowe aspekty opieki nad tą grupą pacjentów ze szczególnym uwzględnieniem znaczenia wczesnego planowania opieki (ang. advance care planning) i problemu braku dostępności tego typu rozwiązań w Polsce. W tekście przedstawiono metody diagnostyczne i leczenie najczęściej występujących w schyłkowym stadium choroby objawów, takich jak majaczenie, ból, duszność, zaburzenia odżywiania, zachowania i nastroju. Podkreślono ograniczoną skuteczność niektórych interwencji, w tym sztucznego żywienia dojelitowego, oraz znaczenie indywidualizacji leczenia i stosowania metod niefarmakologicznych. W pracy wskazano na potrzebę zapewnienia lepszej dostępności opieki dla pacjentów z otępieniem oraz edukacji personelu w zakresie specyfiki tej grupy chorych.