Wprowadzenie. Patologie obserwowane u pacjentów w obrębie skóry mogą być odzwierciedleniem zaburzeń związanych nie tylko z dermatologią, ale również psychiatrią. Znajomość problematyki z zakresu psychodermatologii - dziedziny nauki zajmującej się schorzeniami z pogranicza dermatologii i psychiatrii - może przyczynić się do poprawy diagnostyki oraz ewentualnej modyfikacji leczenia poszerzonego o działanie psychofarmakologiczne. Paranoja pasożytnicza to zaburzenie, w przebiegu którego pacjent ma utrwalone, błędne przekonania o byciu zainfekowanym przez pasożyty. Chory podaje szczegółowe opisy aktywności atakujących go pasożytów pełzających, gryzących, ryjących pod skórą. Schorzenie to wymaga terapii farmakologicznej lekami przeciwpsychotycznymi.

Cel pracy. Przedstawienie przypadku 52-letniej kobiety cierpiącej na paranoję pasożytniczą, leczonej z tego powodu w Katedrze i Klinice Dermatologii, Chorób Przenoszonych Drogą Płciową i Immunologii Collegium Medicum w Bydgoszczy.

Opis przypadku. Pacjentka, lat 52, została skierowana na konsultację psychiatryczną przez dermatologa z diagnozą psychozy. W trakcie postępowania psychiatrycznego ustalono rozpoznanie paranoi pasożytniczej. W celu zdiagnozowania klinicznych objawów tej choroby u pacjentki użyto klasyfikacji ICD-10 i klasyfikacji Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego DSM-IV. Według aktualnych kryteriów diagnostycznych klasyfikacji ICD-10 oraz DSM-IV paranoja pasożytnicza należy do grupy zaburzeń urojeniowych. Chorą leczono lekami przeciwpsychotycznymi, uzyskując pełną remisję.

Wnioski. Konieczna jest właściwa współpraca dermatologa i psychiatry w diagnozowaniu i leczeniu schorzeń psychodermatologicznych.