Wprowadzenie. Pęcherzyca liściasta jest stosunkowo rzadko występującym schorzeniem z kręgu chorób pęcherzowych. Jest chorobą o podłożu autoimmunologicznym, charakteryzującą się utratą połączeń między keratynocytami w górnych warstwach naskórka, w wyniku czego tworzy się pęcherz podrogowy. W etiopatogenezie pęcherzycy rolę odgrywa predyspozycja genetyczna oraz czynniki egzogenne, takie jak: leki, promieniowanie ultrafioletowe, oparzenia i dieta. Najczęstszą dermatozą pęcherzową współistniejącą z łuszczycą jest pemfigoid pęcherzowy, natomiast współistnienie łuszczycy z pęcherzycą bywa rzadko opisywane.
Cel pracy. Przedstawienie przypadku współistnienia łuszczycy zwykłej z pęcherzycą liściastą wywołaną naświetlaniami UVB 311.
Opis przypadku. U chorego z pięcioletnim wywiadem łuszczycowym, hospitalizowanego na Oddziale Dermatologii Dorosłych, wystąpiły w trakcie leczenia łuszczycy naświetlaniami UVB 311 zmiany odpowiadające klinicznie, histopatologicznie i immunopatologicznie pęcherzycy liściastej. W leczeniu zastosowano prednizolon w dawce 0,8 mg/kg m.c./dobę oraz azatioprynę w dawce 150 mg/dobę. Ze względu na poważne powikłania internistyczne (zapalenie płuc) i neurologiczne (udar krwotoczny) odstawiono azatioprynę i stopniowo zmniejszano dawkę kortykosteroidów. Mimo zredukowania dawek leków, obserwowano poprawę stanu skóry i obniżenie miana przeciwciał pemphigus. Pacjent w dobrym stanie ogólnym i dermatologicznym pozostaje pod dalszą obserwacją, przyjmując prednizolon w dawce 30 mg co drugi dzień.
Wnioski. Przedstawiono pacjenta ze zmianami odpowiadającymi pęcherzycy liściastej, które zostały najprawdopodobniej wywołane promieniami UVB 311. Przypadek ten jednocześnie ilustruje trudności terapeutyczne u chorych z rzadko opisywanym współistnieniem pęcherzycy liściastej i łuszczycy zwykłej.