Wprowadzenie. Do czynników prowokujących wystąpienie pęcherzycy liściastej zalicza się m.in. leki, promieniowanie ultrafioletowe, radioterapię i uszkodzenie skóry, np. związane z zabiegami chirurgicznymi. Powiązanie pęcherzycy z nowotworami jest w dalszym ciągu dyskutowane.

Cel pracy. Przedstawienie chorej po przebytej resekcji raka skóry z przerzutami do węzłów chłonnych, u której doszło do rozwoju pęcherzycy liściastej.

Opis przypadku. Pacjentka 76-letnia, po resekcji guza nowotworowego (carcinoma adnexogenes probabiliter trichoides) została przyjęta do Kliniki z powodu pojawienia się kilka dni po zabiegu zmian rumieniowo-złuszczających w obrębie rany pooperacyjnej. Rozpoznano kontaktowe zapalenie skóry. Stopniowe uogólnianie się zmian skłoniło do dalszej diagnostyki. Na podstawie badania immunopatologicznego oraz immunologicznego rozpoznano pęcherzycę liściastą. Włączono azatioprynę i uzyskano stopniową poprawę stanu miejscowego. W 10. dobie leczenia nastąpiło pogorszenie stanu ogólnego pacjentki oraz wzrost parametrów zapalnych. Odstawiono leczenie immunosupresyjne oraz wprowadzono antybiotykoterapię, po której uzyskano częściową poprawę. Leczenie paliatywne prowadzono w hospicjum stacjonarnym.

Wnioski. Współwystępowanie rozsianego procesu nowotworowego oraz pęcherzycy stwarza trudności terapeutyczne i wymaga ostrożnego postępowania.