Pojęciem łysienia bliznowaciejącego określa się grupę chorób, w których dochodzi do nieodwracalnej utraty włosów na skutek zastąpienia mieszków włosowych przez tkankę łączną włóknistą i zeszkliwiały kolagen. Łysienie może być wynikiem zajęcia mieszka włosowego (pierwotne łysienie bliznowaciejące) oraz wtórnego uszkodzenia mieszka w przebiegu procesów chorobowych toczących się w skórze właściwej (wtórne łysienie bliznowaciejące). Zgodnie z obowiązującą klasyfikacją North American Hair Research Society opierającą się na rodzaju nacieku zapalnego dominującego w obrazie histopatologicznym obecnie łysienie bliznowaciejące dzieli się na łysienie z przeważającym naciekiem limfocytarnym, neutrofilowym, mieszanym oraz na przypadki niedające się zaklasyfikować. W pracy dokonano przeglądu jednostek chorobowych należących do grupy pierwotnego łysienia bliznowaciejącego. Diagnostyka tych schorzeń jest trudna, a badanie histopatologiczne często nierozstrzygające. Trichoskopia, będąca nieinwazyjną metodą polegającą na wizualizacji łodyg włosów i skóry owłosionej głowy za pomocą wideodermoskopu, może być przydatna w różnicowaniu łysienia bliznowaciejącego. Istotne jest zapoznanie się z cechami klinicznymi charakterystycznymi dla danego typu łysienia bliznowaciejącego z uwagi na fakt, że w większości przypadków jedynie szybkie ustalenie rozpoznania i włączenie leczenia może wpłynąć na rokowanie.