Wstęp: Składowe poziomu poczucia koherencji, stresu oraz zjawiska wypalenia zawodowego wywierają niebagatelny wpływ na jakość opieki, poczucie zadowolenia oraz satysfakcji zarówno pacjenta z opieki, jak i pracowników ochrony zdrowia z wykonywanej pracy. Celem podjętych badań była ocena poziomu poczucia koherencji oraz jego wpływu na stopień wypalenia zawodowego.

Materiał i metody: Przebadano 93 pielęgniarki za­trudnione w Szpitalu Uniwersyteckim nr 1 im. dr. A. Jurasza w Byd­goszczy, przy użyciu kwestionariusza SOC-29 Antonovsky’ego, wypalenia zawodowego MBI Maslach oraz ankiety socjodemograficznej.

Wyniki: Badana grupa osób charakteryzowała się umiarkowanym poziomem SOC (134,2). MBI dla skali poczucia braku osobistych osiągnięć (31,5), wyczerpania emocjonalnego (24,1) oraz depersonalizacji (8,2) kształtował się na poziomie umiarkowanym. Poziom poczucia koherencji pozostawał w istotnej korelacji z brakiem osobistych osiągnięć i emocjonalnym wyczerpaniem.

Wnioski: Otrzymane wyniki mogą mieć wpływ na lepsze rozpoznanie potrzeb i problemów zawodowych pielęgniarek, a odpowiednio dostosowana terapia – z uwzględnieniem sfery psychicznej i społecznej – może być pomocna w przeciw­działaniu wypaleniu zawodowemu.