Wirus ospy wietrznej i półpaśca prowadzi do pierwotnej infekcji, tj. ospy wietrznej, i pozostaje w formie latentnej w komórkach zwojowych korzeni grzbietowych. Do ponownej replikacji i wysiewu zmian skórnych charakterystycznych dla półpaśca może dojść po wielu latach. Wykwitem pierwotnym w półpaścu są pęcherzyki wypełnione treścią surowiczą, zwykle zgrupowane na rumieniowej podstawie, niekiedy zlewające się w większe pęcherze. Do reaktywacji wirusa dochodzi najczęściej u osób w starszym wieku, z zaburzeniami funkcji układu immunologicznego, a także poddanych radioterapii lub nadmiernej ekspozycji na promieniowanie UV. W ostatnim czasie wiele badań wskazuje na związek zakażenia wirusem SARS-CoV-2 z reaktywacją wirusa ospy wietrznej i półpaśca. Sugeruje się, że zmiany skórne charakterystyczne dla półpaśca mogą być pierwszym objawem COVID-19, współistnieć z zakażeniem SARS-CoV-2 lub pojawić się po jego przechorowaniu.