Wstęp

W ostatnim czasie nomofobia staje się coraz większym problemem, zwłaszcza wśród młodzieży. Termin ten jest neologizmem wyprowadzonym z angielskich terminów no mobile phone i phobia.

Materiał i metody

Nomophobia Questionnaire (NMP-Q) Caglara Yildirima i Any-Pauli Correi został przetłumaczony na język polski zgodnie z zasadą równoważności językowej. Badania przeprowadzono na próbie 862 osób (66,2% kobiet) w wieku 19–45 lat. Byli to studenci kilku wyższych uczelni. W celu potwierdzenia trafności teoretycznej kwestionariusza zastosowano konfirmacyjną analizę czynnikową (CFA). Rzetelność oceniono, posługując się mocą dyskryminacyjną, α Cronbacha oraz stałością czasową. Trafność kryterialną oceniono za pomocą korelacji NMP-Q z Kwestionariuszem do Badania Uzależnienia od Telefonu Komórkowego (KBUTK) oraz Inwentarzem Stanu i Cechy Lęku (STAI).

Wyniki

CFA wykazała dobre dopasowanie do danych i potwierdziła czteroczynnikową strukturę kwestionariusza; osiągnął on też wysokie miary rzetelności. Zgodnie z hipotezami nomofobia istotnie statystycznie dodatnio koreluje z KBUTK oraz STAI. Struktura polskiej wersji NMP-Q pokrywa się ze strukturą oryginalnej wersji i mierzy cztery wymiary: 1) Brak możliwości komunikacji, 2) Utratę łączności, 3) Brak dostępu do informacji i 4) Rezygnację z wygody.

Wnioski

Badanie adaptacyjne wykazało, że polska wersja NMP-Q ma dobre właściwości psychometryczne i może być wykorzystywana zarówno w badaniach naukowych, jak i praktyce psychologicznej i terapeutycznej.