Klasycznymi metodami stosowanymi w diagnostyce chorób skóry owłosionej głowy, poza badaniem klinicznym, są: ocena dobowego wypadania włosów, test mycia, test pociągania, ważenie włosów i trichogram. Najistotniejszą metodą w diagnostyce trichologicznej jest ocena histopatologiczna. Badanie histopatologiczne wykorzystuje się szczególnie w różnicowaniu łysienia androgenowego i przewlekłego telogenowego oraz diagnostyce nietypowego łysienia plackowatego i łysienia bliznowaciejącego. Współcześnie możliwości diagnostyczne poszerzyły się o fototrichogram, trichoskan, trichoskopię oraz refleksyjną mikroskopię konfokalną in vivo. Fototrichogram jest metodą rzadko stosowaną w praktyce. Opiera się na obserwacji, że włosy anagenowe rosną, natomiast włosy telogenowe są niezmienione, gdy obserwuje się kolejne makrofotografie tej samej okolicy skóry owłosionej głowy. Trichoskan to cyfrowy, zautomatyzowany odpowiednik fototrichogramu. Trichoskopia jest cyfrową metodą diagnostyczną opierającą się na technice wideodermoskopii. Najczęściej stosowanymi powiększeniami są powiększenia 20-krotne i 70-krotne. W trichoskopii ocenia się łodygi włosów, lejki mieszków włosowych i skórę otaczającą mieszek włosowy. Metoda umożliwia ocenę struktur włosa bez konieczności pobierania włosów. Trichoskopia pozwala na różnicowanie łysienia androgenowego kobiet z przewlekłym łysieniem telogenowym oraz umożliwia rozpoznanie włosów dystroficznych, resztkowych i ułamanych. Nowoczesną metodą wymagającą dalszych badań jest nieinwazyjna technika obrazowania włosów i skóry owłosionej głowy metodą refleksyjnej konfokalnej mikroskopii skaningowej in vivo.