Wprowadzenie. W przeciwieństwie do dobrze poznanej roli komórek dendrytycznych w fazie indukcji nadwrażliwości kontaktowej (ang. contact hypersensitivity response – CHS), niewiele wiadomo na temat ich roli w fazie efektorowej. Patofizjologiczny mechanizm udziału komórek dendrytycznych w procesie nadwrażliwości kontaktowej jest nowym kierunkiem badań, który powinien zostać szczegółowo przeanalizowany.

Cel pracy. Określenie obecności i typu ludzkich komórek dendrytycznych krwi (ang. blood dendritic cells – BDC): plazmacytoidalnych (pDC) i mieloidalnych (mDC), w miejscu fazy efektorowej CHS.

Materiał i metodyka. Grupa badana składała się z 25 zdrowych ochotników (średnia wieku: 22,3 ±6,1 roku). Wszyscy uczestnicy przed rozpoczęciem badania zostali uczuleni DPCP. Po 3 tygodniach z miejsc fazy efektorowej CHS zostały od nich pobrane wycinki skóry, które następnie wybarwiono immunohistochemicznie za pomocą monoklonalnego mysiego przeciwciała w klasie IgG1 skierowanego przeciwko antygenom komórek dendrytycznych (ang. blood dendritic cells antigens – BDCA).

Wyniki. Wycinki skóry zostały podzielone na dwie grupy: grupa 1., gdzie reakcja CHS nie wystąpiła (n = 7), i grupa 2., gdzie CHS wystąpiło (n = 18). W porównaniu z grupą 1. w grupie 2. zaobserwowano niższy odsetek pDC (odpowiednio 60% vs 15%) w miejscu nacieku zapalnego. Stwierdzono także odwrotną tendencję – liczba mDC była wyższa w grupie 2., jednak wynik nie był istotny statystycznie.

Wnioski. Na podstawie przeprowadzonego badania uzyskano dane na temat składu nacieku zapalnego w fazie efektorowej CHS. Wydaje się, że brak równowagi między pDC i mDC może się okazać kluczowy w rozwoju fazy efektorowej CHS.