Tętniak aorty brzusznej najczęściej rozpoznawany jest przy­padkowo podczas badania ultrasonograficznego lub tomografii komputerowej jamy brzusznej. Konieczność podjęcia leczenia uzasadnia ryzyko pęknięcia tętniaka, które u większości chorych prowadzi do zgonu. Ryzyko to zależy od rozmiarów tętniaka i niebezpiecznie wzrasta w wypadku średnicy tętniaka większej niż 55 mm. Wskazaniem do interwencji chirurgicznej są tętniaki aorty brzusznej o średnicy powyżej 55 mm u mężczyzn i 52 mm u kobiet. Istnieją dwie metody leczenia operacyjnego: otwarta i wewnątrznaczyniowa. Wykazano, że metoda wewnątrznaczyniowa stanowi mniejsze obciążenie dla pacjentów, a przeżywalność chorych leczonych tą metodą jest większa w porównaniu z przeżywalnością po operacji chirurgicznej przeprowadzonej metodą otwartą [1].